1.24.2012

Çölde Odun Aramak

Durdum. Durmam gerekti... Sustum çünkü söyleyecek birşeyim kalmamişti. Bir gün, aldiğim bir kaç haber durdurdu beni. Yaşayacaklarimi gördüm.

Çöl'de asla vazgeçmek yoktu. Bize öğretilen savaşmakti. Yenilgimiz de vardi zaferlerimizde... Görkemli zaferlerle yenilmişliğimiz de çoktu. Bize bu öğretilmişti; savaşmak.. Hep Çöl'de kalmak ve yaşamak için savaştik ve büyümek, daha çok büyümek için.

Durdum.. Bir an, bir saniye.. Durdum,durmam gerekti. Etrafimda kimse kalmamişti san ki. Uçsuz bucaksiz bu çölde yapayalniz kaldiğimi hissetmiştim. Sessizliğe bir çiğlik atmak istedim. Onun yerine bir sigara yaktim.

Geri dönmek istedim. Aşka geri dönmek, yildizlara yürümek ve delice sevmek..

Sonra bir sabah uyandim. Zahir yoktu, gitmişti. Akşamdan kalma ateşin küllerini kumlara kariyordu rüzgar. Güneş parlakti, etraf sessizdi. Savaş bitmiş miydi? Kalbimde kapkara bir ağirlik vardi. elimi kalbime götürdüğümde orada koca bir boşluk olduğunu hissettim. Islak, soğuk bir boşluk. Etrafima baktim, kumlar kendi kanimla kipkirmizi olmuştu.

Nefes aliyordum, güneşin sicakliğini hissediyor, rüzgarin uğultusunu duyuyordum. Ama ölmüştüm. Kalbi atmayan biri ne kadar yaşar ki?

Ayağa kalkip ateşi yeniden yakabilmek için Çöl'de odun toplamaya gittim...

No comments:

Post a Comment