Bir önceki yazımdan sanki blogu bırakıyor muşum gibi bir hava olmuş. O havayı dağıtayım istedim. Beyrut kaçar derken yani ben olaylardan, olacakaklardan kaçarım. Blogdan kaçmak ne haddime! blogdan kaçılır mı beeeeee:D

Bahar mı  geliyor?


O zaman diyorum ki....Ulaaan insan aşık olur mu be?

Ben senin ta...

Durup duruken aklıma geldi...Tamam durup dururken değil, birine içimden çok feci sayarken aklıma geliverdi;

İlk küfürümü ne zaman ettim ben?

Aslında küfür eden biri değilimdir. Hatta net ortamında bile "göt"'ü g*t" larak yazan biriyim, o derece yani:) Ama kabul edelim en "salooon hamfendimiz, beyfendimiz" bile sağlam küfürler etmiştir. Bende ediorum işte ne var yani :)

İlk küfrümü çok net hatırlıyorum. Teknik açıdan ilk "nah" çekişim taa kundak günlerime dayanıyor(muş). Kundağımı açtıklarında beni çok sağlam "nah" çekerken bulrlarmış ama o küfür sayılmaz, sayılsada ben hatırlamıyorum.

Neyse ilk küfrümü, 4 yada 5 yaşında ettim. Hemde öyle "eşşek, salak..vs" değildi. Sağlam küfürdü. Abimin ve ablamın gazına gelmiştim. Bana edemezsin diyolardı. Bu arada abimle aramda 8, ablamla 6 yaş var. Ve yer Karaman'daki evimizin oturma odası... Babamın işten gelmesine dakikalar var. Getirmişler beni gaza... Ve yavaş yavaş (biraz korkarak), heceleyerek ilk küfrümü ettim.

"sii...iii..***...tiirrr..."

Ablam ve abim dumur olmuşlardı. Ablam hemen "babama söyliiceeem seni "dediydi. Hem gaza getirin benii hemde ispitleyin olcak iş mi :)

İşte böyle ya, ilk küfürüm "si*tir" olmuştu, gönül isterdi ki ilk ve son küfürüm olsun lakin beyhude geçti ömüür, beyhude geçiyoor efem... eh hadi bakalım yiğitlerim, sıra sizde ilk küfürler edilsin bakalım!!